Reportages

Interview Susan Blokhuis

We hebben afgesproken in café De Kater op de Oude Markt in Enschede. Een plek waar Susan als pubermeisje graag kwam als ze geen zin had in school. Ze heeft net de fotoshoot achter de rug als ze het café binnen zwiert. Samen met haar hondje Dunkie, een Bolonka Svetna met een hoog knuffelgehalte. Na onze kennismaking verruilen we De Kater voor het naast-gelegen Humprey’s waar het een stuk rustiger is en we ons gesprek voortzetten. Hier blijkt weer dat Susan geen onbekende is in de Twentse horeca. “Ik heb vroeger in Enschede in diverse horecagelegenheden gewerkt. Ik heb terras gelopen bij het toenmalige Grand Café en heb achter de bar gestaan bij discotheek Cocoff. Al op mijn veertiende werkte ik een paar avonden per week bij Bistro De Palm in Haaksbergen. Ik houd van het contact met mensen en ben altijd met iedereen aan ouwehoeren, heerlijk.”

Meisje uit het oosten
School was vroeger niet echt haar ding weet ze te vertellen. “We zijn een aantal keren verhuisd vanwege het werk van mijn vader; hierdoor heb ik op vier verschillende lagere en vier middelbare scholen gezeten. We woonden achtereenvolgens in Hengelo, Haaksbergen, Pijnacker en Delft. In Haaksbergen woonden we in het oude gemeentehuis op de markt. Nu is het een horeca-gelegenheid. Een paar jaar geleden ben ik daar voor het eerst sinds mijn kindertijd weer binnen geweest. Het is helemaal veranderd, een grote open ruimte, geen woonhuis meer. Het was heel gek om er weer even rond te lopen. De verhuizing van het oosten naar het westen was voor mij als kind best heftig, ineens was ik dat meisje uit het oosten. Uiteindelijk zijn we na een paar jaar weer teruggegaan naar Twente en toen was ik weer dat meisje uit het westen.”

Gooise of Tukker?
Hoewel ze al jaren heel gelukkig met haar vriend Michel en haar twee kinderen Gijs (18) en Zara (10) in ’t Gooi woont, komt ze nog geregeld in Enschede. Haar moeder en broer wonen hier. De vraag die onherroepelijk naar boven komt is of ze zich een Gooise voelt, of meer een Tukker? “Ik ben een echte Tukker en voel me hier fijn. Enschede is voor mij echt onthaasten. Als ik hier aankom, voel ik mij direct relaxter en minder gejaagd. Onlangs heeft mijn moeder een stacaravan gekocht op een hele fijne camping bij Buurse. De plek is fantastisch met een heel weids uitzicht. Toen ik hier voor het eerst was wist ik meteen dat dit een plek is waar we nog heel vaak zullen komen.”

Leven in het nu
De meesten van ons zullen Susan nog herinneren uit haar tijd als TV–presentatrice voor onder meer de TROS, SBS en RTL4. Daarnaast presenteerde ze ook vele gala’s, seminars en bedrijfs-presentaties. Sinds een aantal jaar is ze echter meer de spirituele weg ingeslagen. Spiritueel en bewust maar zonder zweverig of bijgelovig te zijn. Een bewust nuchtere Tukker dus. De aanleiding was even onverwachts als bijzonder. “In 2010 had ik een eenheids-ervaring. Een ervaring die lastig te omschrijven is. Ik kreeg als het ware een kijkje achter de schermen. Ik herinnerde me ineens de waarheid van het leven. Er is zoveel meer dan wij met onze vijf zintuigen kunnen zien en ervaren.” Nadat haar ogen geopend -waren door deze ervaring, stond ze open voor alles wat op haar pad kwam.

Heftig maar helend
En zo kwam het dat ze vier jaar geleden, tijdens een wandeling, over de Veluwe een ingeving kreeg om haar ervaringen te delen in een theatershow. “Ik wilde mijn ervaringen delen met iedereen die er voor open stond, maar wist niet hoe. Tot ik die ingeving kreeg. Tijdens het proces van het schrijven kreeg ik teksten door waarvan ik voelde dat het liedjes waren.” Het resultaat was een voorstelling met liedjes waar ze voor het eerst openlijk sprak over haar jeugd, haar leven en haar spirituele pad. Over haar broer die overleed aan een hersentumor en haar vader die kort daarna verongelukte. “Om daar op een podium voor een groep mensen over te praten, was best heftig, maar ook heel helend.” 

Eén groot decor
De theatershow leidde weer tot de cd ‘Voor Iedereen’. De liedjes gaan over verbinding, liefde, loslaten en dankbaar zijn, eigenlijk over alles wat je in een mensenleven meemaakt. “De veertien liedjes planten een zaadje in je onderbewustzijn dat op je eigen tempo kan gaan ontkiemen, als je er met een open hart naar luistert en je voorstelt dat alles mogelijk is. Stel je een leven voor waarin iedereen omgaat met elkaar zoals je wilt dat een ander ook met jou omgaat. Zonder oordelen en verwachtingen, met respect en liefde.” Het afgelopen jaar heeft ze met deze liedjes twee keer opgetreden in het Vestzak Theater in Enschede. “Het voelde veilig om het daar te doen, maar ondanks dat vond ik het heel spannend. Praten gaat me makkelijk af maar op mijn zangstem moet ik nog meer leren vertrouwen.
Ik ben toen bewust een paar dagen van tevoren al naar mijn moeder in Enschede gegaan, om me in alle rust te kunnen voorbereiden.”

Een experience voor al je zintuigen
Susan krijgt continu ideeën door, wat soms heel vermoeiend is. “Als ik wil ontspannen, mediteer ik, ga ik de natuur in en soms rook ik een jointje om mijn hoofd te legen.” Sinds kort heeft ze een mooie locatie tot haar beschikking om haar plannen in te realiseren. In een oude fabriekshal in Utrecht, ‘Onze HALL’, heeft ze de vrijheid om van alles te organiseren. “‘HALL’ staat voor ‘Hemel op Aarde, Liefde en Licht’. Het is een prachtige, ruime, lichte en multifunctionele plek waar we mensen inspireren met mooie lezingen, workshops, meditaties, prachtige lig-concerten en andere events. Ook voor allerlei zakelijke bijeenkomsten zijn er veel mogelijkheden, denk bijvoorbeeld aan bijzondere team-connecting events op maat en vergaderingen en bijeenkomsten in een hele fijne, zachte, zen-zakelijke sfeer. Geen kil zakelijk gevoel in ‘Onze HALL’ maar een warme ontvangst en liefdevolle verzorging. Het is een hele fijne plek waar iedereen die open staat voor nieuwe ervaringen hartelijk welkom is.”

“Een vastomlijnd plan voor mijn leven heb ik niet, nooit gehad ook,  ik luister naar mijn intuïtie en vertrouw erop dat alles en iedereen op mijn pad komt als de tijd er rijp voor is.”  

tekst: Suzanne van Gaale / fotografie: Rikkert Harink